ادبی

با بردن لیلای من جان و دل مرا میبری

ای ساربان کجا میروی لیلای من جرا میبری

در بستن پیمان ما تنها گواه ما شد خدا

تا این جهان بر پا بود این عشق ما بماند به جا

ای ساربان کجا میروی لیلای من کجا میبری

تمامی دینم به دنیای فانی شراره عشقی که شد زندگانی

به یاد یاری خوشا قطره اشکی به سوز عشقی خوشا زندگانی

همیشه خدایا محبت به دلها  به دلها بماند به سان دل ما

که لیلی و مجنون به سان شبند حکایت ما جاودانه شود

تو اکنون ز عشقم گریزانی غمم را ز چشمم نمیخوانی

از این غم چه حالم نمیدانی پس از تو نمانم برای خدا

تو مرگ دلم را ببین و برو

چو طوفان سختی ز شاخه غم

گل هستیم را بچین و برو که هستم من ان تک درختی

که در پای طوفان نشسته

همه شاخه های وجودش ز خشم طبیعت شکسته

وقتی که چشمهایم سخت گرسنه و تشنه یک نگاه است یا دل عاشقم با اه هایش خود را

خفه میکند انوقت چشم با عکس معشوقم مهمانی و سوری بر پا میکند و دلم را به ضیافت

و نقش دعوت میکند.

در وقت دیگر چشم مهمان دل میشود و از خیالات عاشقانه دل سهمی میبرد.

بنابراین یا با عکست یا با عشقم در حالی که تو خودت دوری پیش من حاضری و همچنان با منی                        

                                                                                        .

در صورتیکه لال و گنگ بودن بزرگترین هنر و افتخار من است

زیرا من با گنگ بودن وسکوت به زیبایی تو اسیبی نمی رسانم

در حالی که دیگران که میخواهند به ان حیات بخشند گوری برای ان فراهم می کنند      

تو را به جای همه ی روزگارانی که نمی زیستم دوست دارم

برای خاطر عطر نان گرم و برفی که اب می شود

و برای نخستین گلها     

 

 

تو را به خاطر دوست داشتن دوست دارم

تو را به جای همه کسانی که دوست نمی دارم

دوست می دارم

 

بی تو جز گستره ای بی کرانه نمی بینم

میان گذشته و امروز

از جدار اینه خویش گذشتن نتوانستم

 

می بایست زندگی را لغت به لغت فرا گیرم

راست از ان گونه که لغت به لغت از یادش می برند

تو را دوست می دارم به خاطر فرزانگی ات که از ان من نیست

 

به رغم همه ان چیزها که جز وهمی نیست دوست دارم

برای خاطر این قلب جاودانی که بازش نمی دارم

می اندیشی که تردیدی اما تو تنها دلیلی

تو خورشید رخشانی که بر من می تابی هنگامی که

به خویش مغرورم

تو اگر گوش به حرف دل من نسپاری 

من اگر مهر تو در سینه خود جا ندهم      

گوش تو پر سخن از حرف کسی خواهد شد

که درون دل من کینه تو می کارد

هم کلاسی مگذار ...

مگذار این ره بس مانده که در پیش گرفتیم شبی

بیش از این ماند و از پس نرسد فردایی

تسکین دهنده ی دردهای بزرگ نیستند

اینک دستی ست که با تمام قدرت مرا به سوی

ایمان به تقدیر می راند

اینک سرنوشت

همان سر افرازی ازلی خویش را پایدار می بیند

 

شاید

شاید که ما نیز عروسک های کوکی یک تقدیر بوده ایم...

نمی دانم ...

تو زیستن در لحظه ها را بیاموز

و از جمیع فریادها پیکر کینه توز بطالت را میافرین

 

مرگ سخن دیگریست

مرگ سخن ساده ایست

 

و من دیگر برای تو از نهایت سخن نخواهم گفت

که چه سوکوارانه است تمام پایان ها

برای تو از لحظه های خوش صوت

از بی ریایی یک قطره اب ـ که از دست می چکد

 

و از تبلور رنگین یک کلام

واز تقدس بی حصر هر نگاه ـ که می خندد

برای تو از سر زدن سخن می گویم

رجعتی دیگر باید

 

به حریم مهربانی گل های ابریشم

به رنگ روشن پرهای مرغ دریایی

به باد صبح

که بیدار می کند

چه نرم

چه مهربان

چه دوست

 

رجعتی دیگر باید

به شادمانی پر شکوه اشیاء

لباس های زمستانی ات را فراموش نکن...

در دریا

و در کنار تنها پنجره ی روز می اموختی

در اسمان را چون ستارگان می اموختی

در موج

خطیر

جوشان

کف الودو وحشی می اموختی

تو باید زندگی کردن را می اموختی

و من می خواستم

می خواستم که تو را به منزلگاه بی کران ستارگان

به کنار پنجره ی روز باز گردانم

اما سگ هایی که پنج ماه تمام گرسنگی کشیده بودند

مرا چون استخوانی مرطوب در میان گرفتند و فریاد زدند...

نرده های خانه ات تو را از کوچه ها جدا می سازد

من دیگر در زیر باران تند فروردین و در میان بادهای اذری ننشسته ام که بیایی

و من دیگر نخواهم گفت:گریز اصل زندگیست